Ideą, która przyświeca organizacji Festiwalu, jest przypomnienie utworów muzycznych szczególnie ważnych dla historii Polski oraz sylwetek ich twórców. W realiach systemu komunistycznego walka o wolność toczyła się bowiem nie tylko na ulicach i w zakładach pracy, lecz także w przestrzeni kultury. Poza oficjalnym obiegiem powstawały pieśni śpiewane przez środowiska skupione wokół opozycji — utwory opowiadające o wartościach uniwersalnych, pragnieniu wolności i niepodległości, a także o historii, której nie wolno było wypowiadać wprost.
Muzyka ta wzmacniała ducha, integrowała wokół wspólnych idei i dawała poczucie wspólnoty. Jej twórcy, tacy jak Jacek Kaczmarski czy Przemysław Gintrowski, stali się bardami opozycji i symbolicznymi głosami sprzeciwu wobec zniewolenia. Równolegle brzmiały piosenki zespołów rockowych lat 80. XX wieku, dziś już legendarnych, które dla wielu odbiorców zyskały status kultowych. Często w sposób zawoalowany podejmowały one walkę z cenzurą, posługując się metaforą, symbolem i grą skojarzeń.
Wspólnym mianownikiem tej różnorodnej twórczości pozostaje opowieść o wolności — tęsknocie, która jednoczyła artystów i odbiorców, stając się jednym z najważniejszych głosów oporu wobec systemu.
